សត្វនាគ ក្នុងជំនឿសម័យនគរភ្នំ (ភាគ១)

    សត្វនាគ ក៏ដូចជាសត្វអច្ឆរិយៈដទៃៗឯទៀតដែរ ត្រូវបាននាំចូលក្នុងអតីតទឹកដីខ្មែរ គឺ ហ្វូ-ណន តាមរយៈសាសនាឥណ្ឌា ។ ដូច្នេះហើយប្រវត្តិរបស់សត្វនាគដែលជាពាក្យសំស្ក្រឹតរមែងតែទាក់ទងជាមួយនឹងវិស័យជំនឿសាសនា បែបព្រាហ្មណ៍និយម និងពុទ្ធនិយម ជាពិសេសទេវកថា និងរឿងព្រេងនិទានមួយចំនួន ។
   ប្រភពឯកសារខាងបុរាណវិទ្យា បានឲ្យដឹងថា នៅសម័យនគរភ្នំ និងអង្គរមានសត្វនាគជាច្រើនប្រភេទ ដែលមានឈ្មោះខុសៗ គ្នាដូចជានាគសេសៈ ។ អនន្តរ ឬវាសុគី, មុជ្ជលិន, កាល្យៈ និងភិរុណនាគជាដើម ។
   ដូច្នេះតទៅនេះយើងសូមបង្ហាញនូវនាគមួយចំនួន ដែលបុព្វបុរសខ្មែរបានស្គាល់នាសម័យនគរភ្នំ ដោយសំអាងលើរបកគំហើញខាងបុរាណវិទ្យា ។
១. នាគសេសៈ
   នៅតាមបុរាណបុរេអង្គរមួយចំនួន នៅដែនដីកម្ពុជាក្រោមជនជាតិខ្មែរតែងតែ ឆ្លាក់រូបនាគសេសៈ នៅលើសន្លឹកមាសស្តើងៗ ដើម្បីជាទីគោរពសក្ការៈបូជា ។ បន្ទះមាសស្តើងៗទាំងនោះ ដែលត្រូវបានផលិតឡើងរវាងសតវត្សទី២ និងទី៦ នៃគ.ស សព្វថ្ងៃនេះត្រូវបានតម្កល់ទុកនៅសារមន្ទីរនៃខេត្តដុងថាប, កៀងយ៉ាង និងអាង យ៉ាង នៃប្រទេសវៀតណាមខាងត្បូង ។

នាគសេសៈ ឆ្លាក់លើសន្លឹកមាស ដ៏ស្តើង កម្ពុជាក្រោម (Cf. ឯកសារដកស្រង់ចេញពី Le Thi Lien,... op. cit.)

   ក្នុងចំណោមចម្លាក់នាគសេសៈទាំងនោះ មានតែចម្លាក់នៅខេត្តដុង ថាប មកពីទួលប្រាសាទ (ហ្គថាប) ដែលមានអាយុចាស់ជាងគេ ។ ព្រោះថាស្ថិតក្នុងសតវត្សទី២ និងទី៥ នៅគ.ស ។
   ប្រភពពីឯកសារខាងបុរាណវិទ្យា ទាំងនោះបានបង្ហាញឲ្យដឹងថា សត្វនាគសេសៈមានក្បាល៤ ហើយអ្វីដែលសំខាន់ គឺអត្តសញ្ញាណរបស់ស្តេចនាគនេះត្រូវ បានគូសបញ្ជាក់តាមរយៈឈ្មោះ ដែលវិចិត្រករ បានចារនៅផ្នែកខាងក្រោមនៃសន្លឹកមាសផ្ទាល់តែម្តង ។
   សូមរំលឹកថា នាគសេសៈ គឺជាយានជំនិះរបស់ព្រះនារាយ ណ៍ ឬព្រះវិស្ណុ ហើយមានក្បាល៤ ។ គឺប្រការនេះហើយ ដែលបានធ្វើនាគសេសៈត្រូវចាត់ទុកថាជាស្តេចនាគ ដែលមានមហិទ្ធិឫទ្ធិអំណាចខ្លាំងក្លាអស្ចារ្យ ៕ (ម.ត្រាណេ)

សាសនា

១ to ១៥ of ១៨០ ទៅមុខ