ភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយយើងតាមរយៈ

​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ស្លាប់​នៅ​គុក​ទួលស្លែង

(ថ្ងៃទី 4 កុម្ភៈ 2012, ម៉ោង 10:12:AM) | ដោយ: ហេង ងិ​ច​ហុង មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​

ក- ក+ | Print

ភ្នំពេញ: ​តើ​អ្នក​នឹងមាន​អារម្មណ៍​បែបណា​នៅពេលដែល​ឪពុក​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​អ្នក​ត្រូវបាន​បាត់​ខ្លួន​អស់​រយៈ ពេល​ជាច្រើន​ឆ្នាំ ហើយ​ក្រោយមក​ទើប​អ្នក​ដឹងថា គាត់​ត្រូវបាន​ខ្មែរក្រហម​ដាក់​ឃុំឃាំង ធ្វើ​ទារុណកម្ម យ៉ាង​ឃោរឃៅ និង​ត្រូវបាន​សម្លាប់​នៅ​មន្ទីរ​ស​-២១? រឿងរ៉ាវ​នេះ​បានកើត​ឡើង​មកលើ​រូបខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​មិនអាច​នឹង​យកពាក្យ​ពេចន៍​អ្វី​មក​ធ្វើការ​ប្រៀបធៀប​ឱ្យបាន​ត្រឹមត្រូវ​ពី​អារម្មណ៍​របស់ខ្ញុំ​បាន ឡើយ​។​

​លោកឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ សុខ ហេង​។ គាត់​គឺជា​បុរស​សុភាពរាបសារ​មួយរូប ដែល​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង ធ្វើ​ការងារ ចេះ​ជួយ​យកអាសារ​អ្នកដទៃ និង​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​គួរឱ្យ​ស្រឡាញ់​រាប់អាន​។ គាត់​ធ្លាប់ រស់នៅ​ឃុំ​ព្រែកកុយ ស្រុក​ស្អាង ខេត្ដ​កណ្ដាល​។ ឪពុក​ខ្ញុំ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ រកស៊ី​លក់ដូរ​បន្ដិចបន្ដួច និង ជា​ចុងភៅ​ដ៏​ចំណាន​មួយរូប​។ គាត់​បាន​ទិញ​ទំនិញ​មកពីផ្សារ​ដើម្បីឱ្យ​ម្ដាយ​របស់ខ្ញុំ​លក់ដូរ​នៅផ្ទះ​ផង និ​ង មាន​ពេលវេលា​គ្រប់គ្រាន់​មើលថែ​កូនចៅ​នៅផ្ទះ​ផង​។ ទោះបីជា​ឪពុក​ខ្ញុំ​មានពេលខ្លះ​គាត់​មានការ​មមាញឹក និង​នឿយហត់​ពី​ការងារយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏​ឪពុក​ខ្ញុំ​តែងតែ​ឆ្លៀតពេល​មើលថែ​កូនៗ​របស់គាត់ ដែរ​។ ជាពិសេស​នៅពេលដែល​កូនៗ​របស់គាត់​ឈឺ​។

ខ្ញុំ​នៅតែ​ចងចាំ​មិន​ភ្លេច​នូវ​រឿងរ៉ាវ​ទាំងឡាយ នៅពេលដែល​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​អង្គុយ​នៅ ក្បែរ​កូនៗ​របស់គាត់​នៅពេល​កណ្ដាល​អា​ធ្រា​ត្រ​មើលថែ​យើង ដើម្បី​ធានាថា​កូន
​របស់គាត់​នឹង​ឆាប់​ជាសះស្បើយ​ពី​ជម្ងឺ​។ នៅពេលនោះ ពួកយើង​ពិតជា​មាន​សុភមង្គល ពីព្រោះ​តែ​យើង​មាន​ឪពុក​ម្នាក់​ដែលមាន​ការ​ទ​ទួ​ស​ខុសត្រូវ និង​ជា​មេ​គ្រួសារ​ដ៏​ល្អ​ម្នាក់​។​

​ជីវិត​របស់​ពួកយើង​បាន​ប្រែប្រួល​ទាំងស្រុង​នៅពេលដែល​ឪពុក​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​បង្ខំ​ឱ្យចូល បម្រើ​ប​ដិ​វត្ដ​ន៍​ខ្មែរក្រហម​។ គាត់ត្រូវបាន​ខ្មែរក្រហម​ចាត់តាំង​ឱ្យធ្វើជា​ចុងភៅ​នៅ​ទួល​ក្រសាំង ហើយ​ខ្ញុំ ត្រូវបានចាត់តាំង​ឱ្យធ្វើ​ការ​នៅ​កោះ​ខែល​។ ខ្ញុំ​តែងតែ​ចង់​មក​រួមរស់​ជុំគ្នា​ជាមួយ​ឪពុកម្ដាយ និង​បងប្អូន របស់ខ្ញុំ​វិញ ប៉ុន្ដែ​ខ្មែរក្រហម​មិន​អនុញ្ញាត​។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៥ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​បានមក​លេង​ផ្ទះ​ពីរដង ហើយ​ចាប់តាំងពី​ពេល​នោះមក គាត់​ក៏បាន​បាត់​ខ្លួន​រហូត​។ នៅពេលនោះ ធា្ល​ា​ប់​មាន​គេ​មក​ប្រាប់​ម្ដាយ ខ្ញុំ​ថា ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​ខ្មែរក្រហម​ចាប់​ទៅ​ដាក់​ឃុំឃាំង​នៅ​កោះករ​។ មិនយូរប៉ុន្មាន ម្ដាយ​របស់ខ្ញុំ​ក៏ បាន​បាត់​បង់ជីវិត ដោយសារតែ​គាត់​មិនអាច​ទ្រាំទ្រ​នឹង​ការងារ​លំបាក
ហើយនឹង​អារម្មណ៍​ដ៏​ឈឺ ចាប់ បន្ទាប់ពី​ការបាត់​ខ្លួន​របស់​ឪពុក​ខ្ញុំ​។​

​ស្ថិតនៅក្រោម​ការដឹកនាំ​របស់​ខ្មែរក្រហម ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​បង្ខំ​ឱ្យធ្វើ​ការលើក​ទំនប់ និង​រែក​ដី​រៀងរាល់ថ្ងៃ​។ ការងារ​ទាំងនោះ​លំបាក និង​ធ្វើឱ្យ​ខ្ញុំ​ហេវហត់​អស់កម្លាំង​។ គ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​បំបែកចេញ​ពីគ្នា ហើយ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​កណ្ដោចកណ្ដែង​ជាខ្លាំង ដែល​ធ្វើឱ្យ​ខ្ញុំ​គ្មាន​ស្មារតី​ប្រឹងប្រែងតស៊ូ​រស់​តទៅទៀត​។ ខ្ញុំ​មិនដែល​ត្រូវបាន​អនុញ្ញាតឱ្យ​ទៅលេង​ឪពុក​ដែល​ខ្ញុំ​តែងតែ​នឹក​នោះឡើយ​។​

​បន្ទាប់ពី​របប​ខ្មែរក្រហម​បាន​ផ្ដួលរំលំ អ្នកជិតខាង​ផ្ទះ​របស់ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ធ្លាប់​បានឃើញ​រូបថត​ឪពុក របស់ខ្ញុំ​នៅ​ទួលស្លែង​។ នៅពេលនោះ​ខ្ញុំចង់​ធ្វើដំណើរ​ទៅកាន់​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្ដែ​ដោយសារ តែ​ជីវភាព​របស់ខ្ញុំ​មាន​ភាព​ខ្សត់ខ្សោយ ខ្ញុំ​មិនមាន​លុយ​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​ការធ្វើដំណើរ​នោះទេ​។ ប៉ុន្ដែ បងស្រី​របស់ខ្ញុំ​បាន​ជិះ​កង់​របស់គាត់​ធ្វើដំណើរ​ទៅកាន់​គុក​ទួលស្លែង ហើយ​បានឃើញ​រូបថត​ឪពុក​របស់ យើង​។

គាត់​ត្រូវបាន​អ្នក​នៅ​ទីនោះ​ប្រាប់ថា រាល់​រូបថត​ទាំងអស់​ដែល​ដាក់តាំង​បង្ហាញ​នៅ​ទីនោះ គឺ សុទ្ធតែ​ស្លាប់​ទាំងអស់​។ ព័ត៌មាន​អំពី​ការបាត់បង់​នេះ​បានធ្វើឱ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​រន្ធត់​ជាខ្លាំង ហើយ​ខ្ញុំ​បាន ចាប់ផ្ដើម​គិតថា ចាប់ពីពេលនេះ​តទៅ ខ្ញុំ​និង​បងស្រី​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវតែ​ប្រឹងប្រែង​រស់​ដោយ​ខ្លួនឯង ពីព្រោះ ឪពុកម្ដាយ​របស់​ពួកយើង​បានក្លាយ​ទៅជា​ជនរងគ្រោះ​នៃ​របប​ខ្មែរក្រហម​បាត់ទៅហើយ​។​

​នៅ​ឆ្នាំ​២០០៣ បុគ្គលិក​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​បាន​មកជួប​ខ្ញុំ ហើយ​បាន​ហុច​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នូវ​ប្រ​វ​ត្ដិ​រូប​របស់ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ ដែល​ប្រ​វ​ត្ដិ​រូបនោះ​មាននៅ​ក្នុង​បណ្ណសារ​របស់​ទួលស្លែង​។ វា​គឺជា​លើកទីមួយ​ដែលមាន មនុស្ស​មក​សួរ​ខ្ញុំ​អំពី​ការឈឺចាប់​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួបប្រទះ​កាលពី​របបខ្មែរក្រហម​។ នៅ​ឆ្នាំ​២០០៨ បុគ្គលិក មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​បាន​មកជួប​ខ្ញុំ​ម្ដងទៀត ហើយ​បាន​ពន្យល់​ខ្ញុំ​អំពី​សិទ្ធិ​ដែល​ខ្ញុំ​អាចដាក់​ពាក្យ បណ្ដឹង​តាំងខ្លួន​ជាដើម​បណ្ដឹងរដ្ឋប្បវេណី​នៅក្នុង​សំណុំរឿង​០០១​បាន​។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​សម្រេច​ចិ​ត្ដ​ដាក់ពាក្យ បណ្ដឹង ដោយសារតែ​ខ្ញុំ​ចង់​ស្វែងរកយុត្ដិធម៌​ជូន​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ និង​ខ្ញុំ​ចង់​ចូលរួម​ទប់ស្កាត់​កុំឱ្យ​របប​ដ៏ ឃោរឃៅ​នេះ​កើតឡើង​ម្ដងទៀត​។ ខ្ញុំ​បាន​យល់ដឹង​កាន់ តែ​ច្រើនជាង​មុន​អំពី​ប្រតិ​ប​ត្ដិ​ការ​នៅ​ទួលស្លែង​ពី មេធាវី​របស់ខ្ញុំ ហើយនឹង​ទទួល បាន​ព័ត៌មាន​ពី​កាសែត​ក្នុងស្រុក​។ ខ្ញុំ​ប្រាកដថា ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​មិនមែនជា ភ្នាក់ងារ
របស់ ស៊ី​អាយ​អេ  កាហ្សេបេ វៀតណាម អតីតមន្ដ្រី​របស់​លន់​នល់ ទាហាន ឬ​សត្រូវ​របស់ អង្គការ​នោះទេ​។ គាត់​មិនដែល​និយាយ​រិះគន់ និង​ពាក់ព័ន្ធ​នៅក្នុង​រឿង​នយោបាយ​ណាមួយ​នោះទេ​។ គាត់​គ្រាន់តែ​ជា​ឪពុក​ដ៏​ស្លូតត្រង់​មួយរូប ជា​អ្នកលក់ដូរ​តូចតាច​មួយរូប និង​ជា​ចុងភៅ​មួយរូប​ប៉ុណ្ណោះ​។ ប៉ុន្ដែ ខ្មែរក្រហម​បែរជា​បំបែក​គាត់​ចេញពី​គ្រួសារ​របស់​យើង​។​

​បន្ទាប់ពី​របប​ខ្មែរក្រហម​ត្រូវបាន​ផ្ដួលរំលំ ខ្ញុំ​និង​បងប្អូន​របស់ខ្ញុំ​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​កសាង​គ្រួសារ​ឡើងវិញ​។ ខ្ញុំ​តែងតែ​ច្រណែន​អ្នកដទៃ​ដែលមាន​ឪពុកម្ដាយ​នៅរស់​មកដល់​សព្វថ្ងៃ​។ ការ​ច្រណែន​នេះ​ក៏​ព្រោះតែ វា​ធ្វើឱ្យ​ខ្ញុំ​នឹកឃើញ​ពី​ឪពុកម្ដាយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​បាត់បង់​។ ខ្ញុំ​តែងតែ​គិតថា ជីវភាព​គ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ​នឹង​ល្អ ប្រសើរ​ជាង​នេះ ប្រសិនបើ​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​នៅរស់​។ ខ្ញុំ​ចង់ឃើញ ឌុ​ច ទទួល​បានការ​ដាក់គុក​អស់​មួយ ជីវិត ដើម្បី
ជា​យុត្ដិធម៌​មួយ​សម្រាប់​ការស្លាប់​របស់​ឪពុក​ខ្ញុំ ហើយនឹង​អ្នកទោស​ដទៃទៀត​ដែល​ត្រូវបាន សម្លាប់​នៅក្រោម​ការគ្រប់គ្រង​រប​ស់គា​ត់​។​-
 

E-Newspaper (រស្មីកម្ពុជា)
cen
រូបភាព
  • Neay kroch (1)
  • Prim liza
  • 2-lumbini-garden-nepal
  • 1
  • 09

Our Partners