ផ្តល់ព័ត៍មានរហ័សនិងអាចជឿទុកចិត្តបាន ជាមួយ Cambodia Express News

អត្ថាធិប្បាយ និងទស្សនៈ

ការនាំស្ត្រីខ្មែរទៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ី

អ៊ីម៉ែល

បោះពុម្ព

មើលវីដេអូ

ថតចំលងទុក

ស្តាប់សំលេង

មើលរូបធំ

ដោយ : ឆាយ សុផល អ្នកនិពន្ធឯករាជនៃវិទ្យាស្ថានបើកទូលាយ (ថ្ងៃទី 21 កក្កដា 2010)

ភ្នំពេញ: នៅប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ សារព័ត៌មានក្នុងស្រុកបានចុះអត្ថបទជាបន្តបន្ទាប់ រៀបរាប់ពីកន្លែងស្នាក់នៅមួយ របស់ស្ត្រីខ្មែរវ័យក្មេងៗ ដែលត្រៀមខ្លួនទៅបម្រើការងារនៅម៉ាឡេស៊ី និងអ្នកដែលបានវិលត្រឡប់មកពីប្រទេសនេះ វិញ។

នៅក្នុងច្បាប់ចេញផ្សាយរបស់ខ្លួននាថ្ងៃ អង្គារ ទី ២០ កក្កដា កន្លងទៅនេះ កាសែតរស្មីកម្ពុជាបាន រាយការណ៍ថា សមត្ថកិច្ចកំពុងពិចារណាចាត់វិធានការចំពោះក្រុមហ៊ុនមួយ បន្ទាប់ពីមានព័ត៌មានថា មានការវាយធ្វើទារុណកម្មដល់ស្ត្រី វ័យក្មេងម្នាក់ រហូតមានស្លាកស្នាម ដោយសារតែស្ត្រីរូបនោះមានបំណងចង់រត់គេចចេញពីមណ្ឌល ស្នាក់នៅ។

កាសែតបានបន្តថា ក្រុមហ៊ុនមួយនេះបានធ្វើបាបស្ត្រី ដែលត្រៀមខ្លួនធ្វើជាពលការិនី ដោយស្នាក់នៅរៀនសូត្រ មុខវិជ្ជា ដើម្បីចេញទៅបម្រើការងារនៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ី ប៉ុន្តែពួកគេមានការលំបាកទាំងការហូបចុក កន្លែងស្នាក់នៅ ដោយបន្ទប់ទឹកកកស្ទះ ស្អុយ មានគ្នាច្រើន រាល់ពេលចូលបត់ដៃបត់ជើងតម្រង់ជួរចាំគ្នា គឺថា ពួកគេមានការលំបាកស្ទើរ គ្រប់បែបយ៉ាង អត់ទ្រាំមិនបាន ហើយទីបំផុតមានស្ត្រីវ័យក្មេងៗចំនួនជាង ៤០ នាក់ បាននាំគ្នារត់ចេញពីមណ្ឌលនោះ កាលពីរសៀលថ្ងៃទី ១៣ កក្កដា ខណៈដែលស្ត្រីខ្លះទៀតចង់រត់ដែរ តែរត់មិនរួច ដោយសារឈឺស្ពឹកដៃ ស្ពឹកជើង។

ចំណែកឯករណីមួយទៀត កាសែតកោះសន្តិភាពបានផ្សាយអត្ថបទមួយនៅលើទំព័រមុខរបស់ខ្លួនដែរនៅថ្ងៃទី ២០ កក្កដា នេះដោយរៀបរាប់ថា ស្ត្រីវ័យ ២៣ ឆ្នាំ ម្នាក់រស់នៅភូមិដំណាក់ត្រយឹង ក្នុងទឹកដីខេត្តកំពត ដែលបានស្ម័គ្រចិត្ត ដោយខ្លួនឯងទៅធ្វើការជាអ្នកបម្រើតាមផ្ទះ នៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ីតាមរយៈក្រុមហ៊ុនមួយត្រូវបានគេបញ្ជូនមកកាន់ស្រុក កំណើតវិញ បន្ទាប់ពីស្ត្រីរូបនេះ “មានអាការស្លេកស្លាំងបម្រើការងារលេងកើត ដូចជាឡប់សតិ ព្រោះតែស្ត្រីម្ចាស់ផ្ទះវាយ ធ្វើបាប និងឱ្យហូបមិនគ្រប់គ្រាន់ ព្រមទាំងធ្វើការហួសម៉ោងផង”។

ជាទូទៅ យើងពិតជាកោតសរសើរចំពោះក្រុមហ៊ុននានា ដែលបានខិតខំប្រឹងប្រែងស្ទុះស្ទាធ្វើយ៉ាងណាឱ្យស្ត្រីខ្មែរ ពិសេសអ្នករស់នៅតាមតំបន់ជនបទ និងអ្នកមកពីត្រកូលក្រីក្រ មានឱកាសបានចាកចេញទៅបំពេញការងារនៅម៉ាឡេស៊ី ក៏ដូចជានៅបណ្តាប្រទេសផ្សេងៗទៀតនៅក្នុងតំបន់ ដែលទទួលបានប្រាក់កម្រៃសមល្មមជាងនៅក្នុងស្រុក ហើយមាន លទ្ធភាពផ្ញើប្រាក់កាសខ្លះមកជួយទ្រទ្រង់ជីវភាពគ្រួសារនៅឯស្រុក។ នេះគឺពិតជាឆន្ទៈដ៏ល្អដែលមិនអាចមិនសរសើរមិន បានឡើយ។

ប៉ុន្តែករណីខាងលើ ដែលក្រុមហ៊ុនមួយ និងម្ចាស់ផ្ទះនៅបរទេសនោះបានធ្វើឡើងមកលើស្ត្រីខ្មែរគឺពិតជាមិនអាច ទទួលយកបានឡើយ។ ក្រុមហ៊ុនមួយចំនួនពិតជាបានបង្កការលំបាកស្មុគស្មាញដល់ស្ត្រីខ្មែរ និងកិត្តិយសរបស់សង្គមជាតិ ព្រោះថា អង្គការឃ្លាំមើលសិទ្ធិមនុស្សជាតិនិងអន្តរជាតិ ពិសេសសិទ្ធិស្ត្រីនឹងកត់ត្រាទុក និងធ្វើការរិះគន់ដល់រាជ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាពីការបណ្តែតបណ្តោយឱ្យបុគ្គលកំហូចទាំងនោះកេងប្រវ័ញ្ចពលកម្ម និងធ្វើអាជីវកម្មពលកម្មរបស់ស្ត្រី ខ្មែរ ហើយនាំស្ត្រីខ្មែរទៅបម្រើការនៅបរទេសជាមួយគ្រួសារអមនុស្សធម៌ មិនមានគតិជាមនុស្ស។ ការកត់ត្រាទុក និង ការរិះគន់ទាំងនេះក៏អាចធ្វើឱ្យរាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាអាម៉ាស់មុខនៅឯឆាកអន្តរជាតិដែរ។

យើងគ្មានចេតនាអគតិណាមួយក្នុងការឈ្នានីស ឬក៏មានបំណងចង់ជាន់ពន្លិចដល់បុគ្គលណាម្នាក់ ឬក៏ក្រុមហ៊ុនណា មួយឡើយ ប៉ុន្តែយើងសូមសួរដូចជាមនុស្សឆោតទៅចុះ តើវាស្កន្ទជាន់ ខ្មោចកាច់ អារក្សធ្វើ ឬក៏អ្នកតាវាយបំបាក់កឬអី នៅពេលដែលក្រុមហ៊ុនមួយប្រកបរបរស្របច្បាប់ គោរពបទដ្ឋានជាតិ គោលការណ៍របស់ក្រសួងការងារ និងគោរពសិទ្ធិ ស្ត្រី ដែលត្រៀមទៅធ្វើជាពលការិនីនោះ?

កន្លងមក យើងដូចជាមិនឃើញមានបែបនេះទេ តែស្កន្ទវាអាចជាន់ ខ្មោចអាចកាច់ អារក្សអាចធ្វើ និងអ្នកតាអាច វាយបំបាក់កដល់អ្នកទាំងឡាយដែលកេងចំណេញលើញើសឈាមរបស់គេហួសហេតុ និងរំលោភសិទ្ធិអ្នកដទៃនោះទៅ វិញទេ។ ទីនោះគឺជាមជ្ឈមណ្ឌលស្នាក់នៅ និងជាកន្លែងបណ្តុះបណ្តាលមនុស្សមុនចាកចេញទៅបរទេស គឺមិនមែនជាមន្ទីរ ឃុំឃាំង ឬក៏ជាពន្ធនាគារដែលដាក់មនុស្សរាប់សិបនាក់ក្នុងបន្ទប់តូចចង្អៀតក្លិនឆ្អេះឆ្អាបនោះទេ។

នៅក្នុងសម័យ ICT (Information, Communications, Technology) ឬថាសម័យ “បច្ចេកវិទ្យា គមនាគមន៍ និងព័ត៌មានវិទ្យា” នាសតវត្សទី ២១ ទៅហើយ មិនគួរណាមានក្រុមហ៊ុនខ្វះមនសិការបែបនេះសោះ។ ថាបុគ្គល ទៅចុះអាចធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯង តែនេះជាក្រុមហ៊ុនមានរចនាសម្ព័ន្ធ ដែលមានការទទួលខុសត្រូវ និងការ សម្រេចជាក្រុម។ ចុះហេតុអ្វីក៏មានរឿងមិនប្រក្រតីបែបនេះកើតឡើងទៅវិញ?

ជាការពិត គ្មានអ្វីអាចលាក់បាំងបានឡើយ ដោយគ្រាន់តែយូរ ឬក៏ឆាប់តែប៉ុណ្ណោះ ពិសេសរឿងការរំលោភបំពាន នានា ដែលផ្ទុយពីច្បាប់រដ្ឋ និងបទដ្ឋានសង្គមនានា។ នៅក្នុងសម័យ ICT មនុស្សអាចបញ្ជូនសារ និងដំណឹងផ្សេងៗឱ្យ គ្នាបានយ៉ាងរហ័សតាមប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាផ្សេងៗ ដូចជា តាមគេហទំព័រ តាមអ៊ីនធឺណិត នៅតាម blog តាម face-book តាម twitter . និងតាម flickr ជាដើម ហើយបើនិយាយដោយឡែកគឺតាមទូរស័ព្ទនេះឯង។

រឿងករណីរំលោភសិទ្ធិរបស់ស្ត្រីខាងលើ វារឹតតែមិនអាចលាក់ជិតទៅទៀត ព្រោះបច្ចុប្បន្ននេះ កម្ពុជាមានស្ថាប័ន ជាច្រើនទាំងក្នុងរាជរដ្ឋាភិបាល និងសង្គមស៊ីវិល ដែលកំពុងបំពេញការងារស្ត្រី ហើយស្ថាប័នទាំងនោះបានសហការយ៉ាង ជិតស្និទ្ធជាមួយអាជ្ញាធរមានសមត្ថកិច្ចនគរបាល និងកងរាជអាវុធហត្ថ ដើម្បីជួយទប់ស្កាត់ការជួញដូរ ការកេងប្រវ័ញ្ច ពលកម្ម និងការរំលោភបំពាននានាដល់ស្ត្រី និងកុមារ។

ដោយសារតែបញ្ហាតែងតែកើតមានដល់ស្ត្រីខ្មែរ នៅពេលដែលពួកគេធ្វើចំណាកស្រុក យើងទាំងអស់គ្នាត្រូវរួមគ្នា កាត់បន្ថយបញ្ហា។ ដំបូងគឺក្រុមហ៊ុនទាំងឡាយត្រូវប្រកាន់យកក្រមសីលធម៌ក្នុងការបំពេញធុរកិច្ចរបស់ខ្លួន ដោយត្រូវ ចេះគោរពច្បាប់របស់ជាតិ និងគោលការណ៍នានាដែលទាក់ទិននឹងសិទ្ធិមនុស្ស ពិសេសសិទ្ធិស្ត្រី និងកុមារ។ ក្រុមហ៊ុនទាំង ឡាយ ដែលប្រកបរបរនាំពលកម្មចេញត្រូវមានលក្ខខណ្ឌឱ្យបានហ្មត់ចត់ជាមួយក្រុមហ៊ុនសមភាគីនៅឯបរទេសពីការ គោរពសិទ្ធិពលករនិងពលការិនីខ្មែរ បើមិនដូច្នោះទេត្រូវប្តឹងតាមផ្លូវច្បាប់របស់ជាតិនីមួយៗ។

ទន្ទឹមនឹងនេះ ក្រសួងការងារ និងអាជ្ញាធរនគរបាល និងកងរាជអាវុធហត្ថដែលមានសមត្ថកិច្ចត្រូវតែបង្កើនការ ពង្រឹងការអនុវត្តច្បាប់បន្ថែមទៀត ដើម្បីជួយលុបបំបាត់បញ្ហាអវិជ្ជមាន ដែលកើតឡើងមកលើស្ត្រីខ្មែរ ពិសេសបញ្ហា អវិជ្ជមានបង្កឡើងដោយបុគ្គល និងស្ថាប័នកំហូច ដែលឆ្លៀតយកផលចំណេញឥតកេរ្តិ៍ខ្មាសមកលើពលកម្ម និងសិទ្ធិស្ត្រី ដែលការពារដោយរដ្ឋធម្មនុញ្ញ និងច្បាប់ផ្សេងៗទៀតរបស់ប្រទេស ពិសេសច្បាប់ស្តីពីការបង្ក្រាបអំពើជួញដូរមនុស្ស និងអំពើធ្វើអាជីវកម្មផ្លូវភេទ។

ការពង្រីកការអភិវឌ្ឍនៅតាមតំបន់ជនបទ និងបង្កើនប្រាក់ចំណូលរបស់កសិករ ដោយជួយបង្កើនទិន្នផលស្រូវ ច្បារដំណាំ និងការចិញ្ចឹមសត្វ ដោយរួមទាំងផ្តល់ឥណទានខ្នាតតូចតាមរយៈមីក្រូសេដ្ឋកិច្ចផងក៏ជាកត្តាជួយបង្កើនការងារ ធ្វើនៅតាមតំបន់ជនបទ និងជួយកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រក៏ជាកត្តាដ៏ចាំបាច់ក្នុងការកាត់បន្ថយចំណាកស្រុកដែរ។

បន្ទាប់មក គ្រប់ស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធទាំងអស់ត្រូវរួមគ្នាជួយបង្កើនសមត្ថភាព ចំណេះដឹង ចំណេះធ្វើ បំណិនជីវិត និង វិជ្ជាជីវៈផ្សេងៗដល់ស្ត្រី និងកសិករឯទៀតៗនៅតាមសហគមន៍ភូមិឃុំ ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចប្រកបរបរខ្នាតតូចធំនៅឯ ស្រុកកំណើតបាន ដើម្បីចៀសវាងចំណាកស្រុកប្រកបដោយការផ្សងព្រេង និងមានគ្រោះថ្នាក់។

ជាមួយគ្នានេះដែរ ស្ត្រីខ្លួនឯងត្រូវខិតខំស្វះស្វែងរកចំណេះដឹង និងបំណិនជីវិតផ្សេងៗ ដើម្បីជាទុនសម្រាប់ ប្រកបរបរដោយខ្លួនឯង និងខិតខំព្យាយាមគេចឱ្យផុតពីការផ្សងព្រេង និងភាពគ្រោះថ្នាក់នានា ដែលអាចធ្លាក់ខ្លួនការ កេងប្រវ័ញ្ច ការជួញដូរ ហើយនាំឱ្យអន្តរាយដល់ខ្លួន និងបង្កបញ្ហាដល់គ្រួសារទៀតផង គឺថា ប្រយ័ត្នប្រាក់ក៏បង់ ថង់ក៏ ដាច ដូចករណីស្ត្រីទៅធ្វើការនៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ីខាងលើ។

កាលបើស្ត្រីកម្ពុជា និងគ្រួសាររបស់គេមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ហើយនោះ នោះពួកគេក៏មិនចង់ធ្វើចំណាក ស្រុកដែរ ហើយបើពួកគេធ្វើចំណាកស្រុកនោះ គឺពួកគេមានចំណេះដឹង មានសមត្ថភាពចេះការពារខ្លួន ហើយក៏ទទួលបាន ប្រាក់កម្រៃខ្ពស់ផងដែរ។

យើងទាំងអស់គ្នាត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះការនាំស្ត្រីខ្មែរទៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ី និងបណ្តាប្រទេសផ្សេងៗទៀតនៅ ក្នុងតំបន់ ហើយស្ថាប័នមានសមត្ថកិច្ចពាក់ព័ន្ធត្រូវដាក់ពិន័យឱ្យស្របទោតាមច្បាប់រដ្ឋកំណត់ដល់ក្រុមហ៊ុន ដែលកេងប្រវ័ញ្ច និងរំលោភសិទ្ធិស្ត្រី និងកុមារកម្ពុជារបស់យើង ៕